Verhalen/gedichten van kinderen

Photobucket - Video and Image Hosting

Wil je jou verhaal ook kwijt op deze site? Dan kan je jou  eigen verhaal/gedicht opsturen via het mailformulier.
Alleen als jij dat zelf ook wilt,
Photobucket - Video and Image Hosting

——————————————————————————————————-

Gedicht over pesten! (Geschreven door Mieke) 3 mei 2012

Pesten, het kan een leven verpesten!

Jaren later zit je nog met de resten, je gaat bijvoorbeeld denken dat iedereen over je zit te kletsen.

Je bent een mens dat er mag zijn, anderen doen je alleen maar pijn.

Je voelt je niks waard, je voelt je klein.

Je mag er niet meer bij horen, nergens heb je het meer fijn.

Je durft niet meer naar buiten, dus blijf je maar binnen, zo bang voor wat ze nu weer gaan verzinnen.

Ik durfde me zelfs niet meer te bewegen, ik kon er echt niet meer tegen.

Ik dacht weleens: Ik ben geboren voor het ongeluk, er was zoveel stuk.

Maar er komt een dag voor mijn geluk!!!!

Nog een! Eentje met boosheid & wraak!!

Ze weten niet half hoe ik me in me leven heb gevoeld, en hun komen er vanaf met: Oh zo was het niet bedoeld.

Maar zo makkelijk kom je nu niet van mij af, pesten is zo gemeen en laf.

Jullie krijgen vast nog wel je straf.

Er is veel voor me verpest, maar wie het laatst lacht die lacht het best!!!!

Ze kunnen mij geen pijn meer doen, ik ben allang niet meer dezelfde als toen.
Ze komen zichzelf nog wel tegen in het leven, dat is wat mij wel een beetje rust zal geven!Waarom is mij dit aangedaan, zoveel moeten doorstaan.
Altijd maar achteraan moeten staan, nooit eens je kunnen laten gaan.
Waar is het toch zo misgegaan?
Altijd maar niets anders voelen dan pijn, nooit mezelf kunnen zijn.
Altijd gehaat, waar ik ook kwam, op school, op straat.
Ik wist me geen raad, het leven werd mij gewoon onmogelijk gemaakt.
Heel veel dingen die ze zeiden hebben mij diep geraakt.
Altijd maar horen: ‘ Je bent niks waard’, en het gevoel krijgen dat je er alleen voorstaat.
En denken dat hoe ik me voelde toch nooit meer overgaat.
Elke dag maar weer horen hoe lelijk je eruit ziet, dat is nog steeds een diep verdriet.
Ik wilde er niet meer zijn, op mezelf lijken, ik wilde nooit meer naar mezelf kijken, en was me alleen maar met anderen aan het vergelijken.Ik hoop op een nieuw begin, dat ik dit alles overwin!!!Ik voel me al jaren gevangen, blijf nog in oud verdriet hangen.
Ik kon er bv niet eens tegen als er mensen naar me keken.
Hoelang gaat dit nog duren, dat ik me zo blijf voelen, vast geen weken.
Vertel me dan, help me, dit te doorbreken.Toch zag ik in de spiegel nog een lelijk gezicht, ze weten totaal niet wat ze hebben aangericht.
Zolang in mezelf gekeerd, omdat ik me niet voelde geaccepteerd.
Gelukkig heb ik wel veel geleerd.
Mensen die er nog wel voor me waren, werden opgestookt, en gingen zich daardoor ook op een gegeven moment tegen mij keren.
Ik kon eerst ook best goed leren, dat ging over, omdat ik vol zat met gedachtes in mijn hoofd, en ik kon me niet tegen ze verweren.
Hoe het met mij ging, het deed ze niets.
Daarom zal ik iedereen die wel om mij geeft, extra waarderen.
Mensen vonden, en vinden mij soms zo interessant.
 Ik vond dat niet altijd leuk, ik dacht dan altijd: Wat is er met mij aan de hand?
 Ik maakte me soms een beetje onzichtbaar, iedereen vond mij vast heel raar.
 Altijd maar weer dat commentaar, en gestaar, ik was daardoor met sommige dingen of mensen gewoon klaar.
Als ik terugdenk aan hoe ik mij al die jaren moet hebben gevoeld, wordt ik bijna gek, het was zo zwaar.

Gedichten geschreven door Mieke, heel erg bedankt voor het toesturen van.

En dat ben ik!! Zo dat is eruit, wat een opluchting!!!

Lees hier de speciaal opgedragen gedichten gemaakt door: Ronald Snijders, wat ik natuurlijk een hele
eer vind dat hij zijn steentje tegen het pesten bijdraagt:

Ontwetendheid

Een gure wind raast door je lichaam.

Gevoelens, dromen en angsten waaien van je tenen naar je hoofd

Een vloedgolf van ongeloof, hoe kunnen mensen zo Stom zijn?

Een bliksemschicht doet je tot jezelf komen, en dan wordt het je duidelijk.

Ze zijn eigenzinnig, dom en gemeen.

Ik droom van een wereld zonder pesten.

En ik weet zeker de wereld droomt met me mee.

Ik wil luisteren naar wat mijn ogen mij vertellen, daarna wil ik verder gaan.

En de wereld, ik weet het zeker, die zal het beamen.

Tegen pesten moeten we iets beramen.

Groot, klein, blank, gekleurd, homo of transseksueel iedereen verdient het namelijk even veel.!

Bedenk dit, jij bent niet alleen vandaag, maar ook morgen, volgende week, volgend jaar maar ook vroeger!

De triomf op pesten moet onvermijdelijk zijn, en mag ook niet tijdelijk zijn.

Dan zullen we het voelen, de storm om ons heen zal gaan liggen.

Dan kijk je naar de mensen om je heen, wat zou het mooi zijn, als wij zouden slagen waar anderen afhakten.

Ik droom van een wereld zonder pesten.

En ik weet zeker de wereld droomt met me mee.

We zouden niet altijd moeten luisteren naar wat onze ogen ons vertellen, maar daaraan voorbij gaan.

En de wereld, ik weet het zeker, die zal het beamen.

Tegen pesten moeten we iets beramen.

Groot, klein, blank, gekleurd, homo of transseksueel iedereen verdient het namelijk even veel.!

——————————————————————————————————-

2e zelfgeschreven gedicht door: Ronald Snijders:

Onwetendheid

Een gure wind raast door je lichaam

Gevoelens, dromen en angsten waaien van je tenen naar je hoofd

Een vloedgolf van ongeloof, hoe kunnen mensen zo kortzichtig zijn?

Een bliksemschicht doet je tot jezelf komen, en dan word het je duidelijk. Ze zijn eigenzinnig, dom en gemeen.

Ik wil gewoon leven in een wereld zonder pesten.

En ik weet het zeker, de wereld droomt met me mee.

Ik wil luisteren naar wat mijn ogen mij vertellen, daarna wil ik verder gaan.

En de wereld, ik weet het zeker, die zal het beamen

Tegen pesten moeten we iets beramen.

Gekleurd, blank, jongen, meisje, homo of transseksueel iedereen verdient het even veel.

De triomf op pesten moet onvermijdelijk zijn, en mag ook niet tijdelijk zijn.

Dan voelen we het.

De storm om ons heen zal gaan liggen, dan kijk je naar de mensen om je heen, die zie je anders.

Respect heeft eindelijk gewonnen. Dit behoort ons allen toe, het is alleen wreed hoe.

Hoeveel onder ons dachten pesten is cool, maar vanaf nu heerst er een ander gevoel

Respect is:

Samen leren, samen elkaar respecteren.

——————————————————————————————————–

Lees hieronder het indrukwekkende verhaal van de jongen Nick!
07-09-2010

Mijn verhaal over dat het niet leuk is om naar De hogere school te gaan!

1e jaar

na 8 jaar op de basisschool vol pesten, een paar leukere dingen en minder
leuke dingen. Denk je dat je eindelijk weer opnieuw kan starten met een
leuk jaar en een leuke klas . Dat was eerst ook zo. Je begint contact te
krijgen met kinderen die je eerst niet kende. een jongen leek mij aardig
en werd al snel een goede kameraad. Paar maanden later werden er al een
soort labels om je gezet je werd zegmaar in hokjes gezet de populairen en
de nerds/homo’s. Ik en nog 2 andere jongens werden in het groepje van de
nerds/homo’s beoordeeld. wij waren altijd de pispaaltjes .

Mijn wat ik
eerst dacht goede kameraad zou mij wel helpen met dit; NEE DUS HIJ DEED
GEZELLIG MEE! zo ging het het hele jaar door. alleen maar pesten ,
schelden en al die dingen. ik was dus vaak aan het spijbelen zeggen tegen
me moeder dat ik ziek was. Gewoon geen zin om naar school te gaan wegens
het pesten. Ik heb in die tijd echt lang zitten denken om zelfmoord te
plegen.. aan het einde van het 1e jaar was het langzamerhand minder geworden , pas de laatste week was het opgehouden. De
achter de rug.

Het 2e jaar

ik had voor het eerst weer is zin in school. Ik dacht eindelijk is dit
gepest opgehouden. ik had ook gehoord dat er een nieuwe jongen in de klas
kwam uit limburg. maar ja hoor het was weer raak alweer naar 2 weken..
iedereen begon me uit te schelden voor luis haarbal en al die dingen.. Ik
dacht nee niet weer en ging telkens weer met een KUT gevoel naar huis. ik
ben toen weer naar de mentor geweest en toen daarna met die jongens die
mij peste een gesprek met de kernteamleider aangegaan. Die jongens hadden
beloofd op te houden.

Dat deden ze ook. 3 maanden later was er wat bij
techniek kapot gegaan en iedereen begon mij te beschuldigen, egt de hele
dag waren ze dat aan het doen + schelden erbij. Aan het begin van de les
Aardrijkskunde waren ze nog bezig. Ik werd zo verdrietig en boos tegelijk.
Ik gooide de stoel om en riep: ACH BEKIJK HET TOCH MET DEZE KUT KLAS! en
rende huilend de klas uit, ik wou zo snelmogelijk naar huis ik wou weg van
die kut plek! toen ik het lokaal uit was! en halverwege de gang kwam ik de leraar van Techniek tegen. hij liep
toen samen met mij de klas weer in en begon een gesprek met iedereen.

Daarna kwamen weer wat gesprekken met de kernteamleider en de mentor. Na
deze gesprekken was het weer ff stil in de klas.
toen we bijna bij het einde van het schooljaar waren begonnen ze mij
allemaal weer te pesten DAT NU NOG BEZIG IS! ook natuurlijk weer veel
gesprekken gehad. Het viel me tegen telkens die gesprekken.. na een paar
gesprekken had ik er niet zoveel vertrouwen meer in want het hielp niet
egt. Later heb ik ook nog is te horen gekregen dat ik teveel verzuim had
( teveel uren afwezig ) daarmee zou ik temaken krijgen met zulke mensen
van de wet.. nadat ik dat te horen had gekregen was alles al helemaal KUT!
ik had helemaal geen zin meer in het leven. Ik had toen daarna aan het
einde van het jaar een gesprek met een vertrouwens persoon gehad ( Dhr.
Pietersen) dat luchte al heel veel op .
mijn cijfers waren ook heel slecht in dat jaar. Het was maar de vraag of
ik over kon naar 3TL. het was me uiteindelijk gelukt! dat was een tijd in
me leven dat ik even blij was!

Nu jullie dit hebben gelezen (vooral de klasgenoten van klas 1 en 2) weten
jullie hoe ik me heb gevoeld in de 2 jaren! PLZ STOP ERMEE!

Hopelijk hebben jullie pesters hier iets van geleerd hoe kut het zou zijn
als jij gepest werd en wat voorn hell het is als je gewoon niet meer naar
school durft!
LEER HIERVAN PEST GEWOON NIET!!!!!!!

Dit was alleen van het 1e en 2e jaar op school! Het 3e jaar werd ik niet
gepest naja niet, alleen op het einde omdat ik vlogs op youtube maakte en
ze lachte me uit enzo vandaag ook weer.. Ik ben wel een nieuw accoutn
begonnen maar ik ben bang dat ze het weer ontdekken, maar ik blijf gewoon
doorgaan, verder is het gepest wel minder dan in de vorige jaren!

Het begon allemaal bij mij in groep 4.

Groeten Nick

———————————————————————————————————-

Dit mooie gedicht kreeg ik van Rebecca, Heel erg bedankt!

Pesten krijg je Resten.

Het Pesten is gemeen,
Zo met z’n allen tegen één.
De Pesters vinden het leuk,
Als ik huil liggen ze allemaal in een deuk!

Als ze zien dat ik pijn heb,
Waarom gaan ze dan door?
Ze weten dat ik pijn heb,
Maar toch gaan ze door!!

Nu zijn ze me nog aan ’t Pesten,
Maar later, als ik oud ben,dan zit ik nog steeds met al die resten…!

Spijt.

Spijt, spijt hebben ze niet van ’t Pesten.

Soms heb ik spijt van de dingen die ik heb gedaan.
Maar dit jaar ga ik proberen recht te staan!
Ik heb niet gepest, ik werd zelf gepest. Ik weet wel hoeveel pijn je er iemand er mee kan doen.
Ze hebben allemaal geen zelfvertrouwen meer en staan niet stevig in hun schoen.

Spijt…
Was spijt maar net als Krijt.
Krijt gaat weg met water…

Dit gedicht kreeg ik van yiq, superbedankt voor je goede gedicht!:

Hoi Glenn,

Hier een gedicht voor op je website

Vrede betekent voor mij gelijkheid
huidskleur, geloof, of een handicap
het maakt niet uit, we zijn gelijk!

Vrede betekent voor mij respect
maar ook geduld en waardering
de vriendschap tussen mensen
die elkaar in hun waarde laten

Vrede betekent voor mij rust
geen zorgen en angsten, maar…
het kunnen leven in vrijheid!

—————————————————————————————————————–

Dit gedicht kreeg ik van Celine, Ik vind het een erg mooi gedicht!

pesten
PESTEN is zeker niet fijn!!
wat zou je zelf zijn
zelf word ik niet gepest
..
maar m’n vriendin daarin tegen
daarvoor ben ik niet verlegen
ik kom op voor haar
ze pesten haar
’t komt van kwaad naar erger
ze schelden haar uit
en dan .. ze schoppen ze slaan
het was een tijdje gedaan
maar een tijd geleden kwamen ze er weer aan !
ze kan niet meer gaan zwemmen of ze staan
ze staan haar niet op te wachten maar …
eenmaal ze er is dan ..
ze komen naast haar lopen en dagen haar uit
ik voel mee met haar !!
ik steun haar en zal haar altijd steunen
ik (probeer) op te komen voor haar en zal dat altijd doen !!
ik hoop dat het over gaat
van kwaad naar erger
HET KAN NIET MEER !!
————————————————————————————-

Dit verhaal kreeg ik pas gemaild van een heel dapper meisje!:

Ik ben op de basisschool veel gepest. Ik ben meerdere keren achtervolgt, natuurlijk ook uitgescholden, commentaar op mijn mening, ik werd buitengesloten en dat soort dingen.
Gelukkig had ik wel 1 of 2, een meester en mijn ouders waarmee ik goed kon praten. Ik heb ook nog eens een vervelende afwijking waardoor ik niet zo’n sterke spieren heb en ook niet lenig ben. Ik werd ook best wel vaak als laatste gekozen als andere kinderen een team mochten kiezen als we gingen voetballen of een spel gingen doen. Ik kan me ook nog wel herinneren dat ik een keer met gym in moest vallen bij de jongens (wij deden vaak jongens tegen jongens en meisjes tegen meisjes) en dat 3 jongens mij op een hele irritante manier uitscholden. Ik zei het tegen me gymleraar en waarop hij zei dat ze het zelf maar uit moesten zoeken. Ik ben dus ook, zoals ik net al zei, meerdere keren geachtervolgd. Eentje neem ik als voorbeeld: het was tussen de middag en ik wilde naar huis toe fietsen. Ze wisten natuurlijk welke kant ik op ging. Dat kreeg ik gelukkig op tijd door dus ik nam een andere weg. Dat kregen ze ook door dus ik nam weer een andere weg. Eerst dacht ik dus dat ze dat niet !
doorhadden, maar even later bleek dat wel het geval. Ze stonden aan de overkant met ik schat ongeveer 7 a 10 jongens. Ik zag niemand op de fiets. Toen ik wat verder was bleken er toch ongeveer 2 jongens op de fiets te zijn. 1 van die jongens fietste gewoon me voorbij, niet zo erg dus, maar die ander ging gewoon achter op mijn fiets lopen beuken met zijn fiets. Toen ben ik eerder overgestoken en het laatste stukje over de stoep gegaan omdat ik echt heel erg bang was en mijn ouders waren allebei aan het werk en dus ook niet thuis. We hadden ook een keer met de klas aan iets meegedaan. We moesten het op een maandag opvoeren en die dinsdag daarvoor werd ik ineens ziek. Vrijdag kwam ik pas weer op school. Wat hun in 3 dagen hadden ingestudeerd moest ik in een middag doen en toen kreeg ik allemaal gezeik dat ik het fout deed. Dat was niet lang na die achtervolging. Beide gebeurtenissen had ik aan mijn meester verteld en die zei toen tegen al die vervelende pesters dat als ze dat !
nog een keer zouden doen ze echt super veel strafwerk zouden k!
rijgen.
Met gym ben ik, toen erweer een keer wat gebeurde, in huilen uitgebarst en wat denk je? Ik had alle jongens tegen en alle meisje mee. Ik wilde alleen naar de meester stappen, maar ik was nog niet klaar met omkleden en toen deden de meiden het al. Echt onwijs aardig! Die ochtend hebben we er met de hele klas ik denk wel ongeveer 1 1/2 uur over gepraat. Andere meiden uit de klas namen het voor mij op. Ik heb ook mijn gevoelens geuit en na het gesprek kreeg ik van 5 verschillende jongens een excuses te horen. En wat denk je? Ongeveer de helft van de klas was tussen de middag met mij mee naar huis gefietst! Ik had gewoon weer zin in school! ’s middags werd ik op school weg geroepen voor een verassing. De hele klas had een zon voor mij gemaakt met allemaal complumenten van mijn karakter. Wat mij toen op viel is dat een van de grootste pesters van de hele klas de meeste complumenten gaf. Toen ik kort na dat gesprek met de klas me e-mail opende las ik een e-mail die ik had gekregen!
van 2 klasgenoten over dat ze niet wisten hoeveel pijn het me heeft gedaan en of ik ze het kon vergeven enz. Ook kreeg ik nog een kaart toe gemaild van 2 meiden uit mijn klas met de tekst: na regen komt zonneschijn. Dat was ook echt onwijs aardig. Het pesten is wel minder en zo kon ik ook met een prettiger gevoel op schoolkamp.
Ik was bang dat ik op de middelbare school weer gepest zou worden, maar ook dacht ik: nieuwe kansen, nieuwe prijzen! Helaas viel dat tegen. Het begon allemaal opnieuw. Ik zit nu in de brugklas. Ik word nog wel buitengesloten, maar al minder. In groep 8 had ik vaak het idee dat ik er voor jan doedel bijstond en dat heb ik nu minder en ik heb meer echte vriendinnen waarbij ik alles kwijt kan en die me steunen. 1x keer had ik ruzie met een meisje en een van hen trooste me. Echt super! Sinds dat ik in de brugklas zit heb ik meer zelfvertrouwen gekregen en meer vriend(inn)en.
Ik word dus nog steeds gepest, echt constant, maar ik heb ook mensen die het voor me opnemen en ik durf het ook meer voor mezelf op te nemen. Ook probeer ik te negeren alleen dat helpt helaas niet altijd. Mede door al dat pesten, ook van de basisschool, heb ik denk al ongeveer 5 a 10 keer eraan gedacht om zelfmoord te plegen.
Ik ben ook meerdere keren verliefd geweest op een jonge uit de 3e. 1x in de week heb ik les in het lokaal naast hem. Precies op valentijnsdag ook en mijn schooltas was door een heel raar verhaal bij hem in het lokaal moest. Nu ben ik ook nog best verlegen, maar met tegenstribbelen en een rood hoofd ben ik naar binnen gegaan. Daardoor heb ik meiden, uit zijn klas dus, leren kennen. Met hun ging ik op jongens jacht. Ik had ineens veel meer vriend(inn)en en ook meer jongens die mij leuk vonden. Er waren trouwens ook meiden uit de 2e en soms meiden uit de 1e bij. Ze vroegen me ook of ik wilde gaan zingen of gaan dansen. Ze probeerden me ook 1x over te halen om naar het voorplein te gaan wat voor 1e en 2e klassers verboden is. Ik weigerde dat natuurlijk. Ze lachtten ook om bijna alles wat ik deed (ook volgens vriendinnen uit mijn klas). Ik ging me ook anders gedragen en daarmee zette ik dus zelfs een van mijn beste vriendinnen mee voorschut!!!!!!!!! Sorry!!!!!!! Ze zei dat als ik!
zo door zou gaan dat ik haar kwijt zou raken dus ik zet haar niet meer voorschut. Ik heb nu ruzie met die meiden uit de 3e en ga niet meer met ze om. Met die meiden uit de 1e heb ik ook bijna geen contact meer. alleen nog met die meiden uit de 2e. Zei doen echt super aardig.  Ik ga nu ook wel om met andere 2e, 1e en meiden uit mijn klas om. Die meiden uit de 3e klas kijken nog naar me en 2 van hun zeggen me nog wel gedag. Laatst sprak ik ze nog en ze zeiden dat ik hun in de steek had gelaten. Over mijn gevoelens heb ik hun nog niet verteld, maar ik wil niet meer met ze omgaan hoe dan ook. Gelukkig ken ik alweer nieuwe, hele aardige vriend(inn)en ontmoet!!!!!!
Mijn mentor weet van het pesten, net zoals de gymdocent en mijn ouders. Mijn gymdocent gaat samen met ongeveer 7 klasgenoten en mij natuurlijk wat aan het pesten doen! Over die meiden uit de 3e klas weten mijn gymdocent en mijn mentor het nog niet, maar daar ga ik met mijn gymdocent over praten.
Ondanks alles probeer ik gewoon nog wat van mijn leven te maken, het leven van de goede kant te bekijken en altijd hoop te blijven houden wat erook gebeurd!!!!! Ik wil iedereen die mij helpt, steund, bij wie ik mijn verdriet en gevoelens kwijt kan of mij op een andere manier helpt ontzettend hard bedanken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Groetjes een meisje wat is en word gepest!

——————————————————————————————————————

Dit gedicht kreeg ik opgestuurd van een meisje.

de pijn.
de verschrikkelijke pijn en het ondragelijke verdriet.
zo verder leven wil ik niet.
geen vriendin en geen vriendje die me liefde wil schenken.
waarschijnlijk omdat ik lelijk en dik ben zal ik denken.
dat wordt naar me gescholden en me zo vaak verteld.
en ook dat ik me heb aangesteld.
het pesten moet stoppen het is niet fijn.
het is niet leuk om anders te zijn.
gelukkig zijn er mensen die er anders over denken.
en die slachtoffers wel liefde willen schenken.
maar me leven wordt erg verpest.
en het vreselijke verdriet dat is niet zo best.
het meisje dat anderen zien huilen.
die haar emoties in haar gezicht laat zien.
vind je dat ik zo’n leven verdien.

groetjes het meisje waar het gedicht over gaat.

—————————————————————————————————————

3 Februari -2007

Dit gedicht kreeg ik binnen van een meisje Juliët

ik wou dat het ophield,

ik wou dat het stopte.

Iedereen in de klas,

iedereen op het schoolplein!

waneer, waneer kan ik weer leven?

waneer kan de zon in mij leven weer eens stralen?

Maar tot die tijd…

zit er niks anders op dan zitten wachten en balen.

groeten

Juliët

——————————————————————————-

Dit verhaal kreeg ik van een dapper lief meisje Regina

Hey Glenn

Aan gezien jij de enigste ben die zo bezig is met pesten wilde ik aan jou ’n verhaal kwijt.
Ik ben namelijk afgelopen zondag (20-01) heel erg uitgescholden en gepest op msn.
Ik zat gewoon met ’n goeie vriendin van me (sandy) te msnen en ineens kwam er iemand online en begon ook
tegen mij te praten.
Het eerste wat ze zei was: waarom zo een lelijke foto?
Ik vroeg toen waarom ze me foto lelijk vond maar daar gaf ze geen antwoord op.
Ze begon me toen heel erg uit te schelden voor alles en nog wat.
Ze zei tegen mij dat ik heel erg mislukt ben en ’n natuur fout omdat ik in een rolstoel zit en
ook dat ik lelijk ben.
Ook schold ze me uit voor brillenjood omdat ik ’n bril draag.
Ik werd toen heel erg boos en vroeg aan sandy of ze wilde helpen
en dat deed ze gelukkig.
Alleen toen ik haar dus had toegevoegd zodat ze me kon helpen begon ze ook tegen haar
uit te vallen.
Ook beweerde die esther dat zei familie zou zijn van Marne Miesen (hij zit in de band Topstars) en dat marne
mij ook stom zou vinden en zo.
Dit heb ik na gevraagd aan een hele goeie bekende van Marne en die zegt dat hij ze als nichtje had en dat dit dus
niet waar is.
En Marne ken ik persoonlijk ook goed genoeg om te weten dat, als hij me echt stom had gevonden hij dat zelf
wel had gezecht tegen mij en niet achter me rug om
Toen ik ze uiteindelijk had geblokt en verwijdert begon ze me lastig te vallen via mail en zo.
Ze begon me dus toen via mail weer uit teschelden.
Gelukkig is ze nu wel gestopt met mij lastig te vallen via mail maar toch het heeft me echt heel veel pijn gedaan.
Vooral toen ze me begon uit te schelden als: mislukkeling, lelijkerd en dat ik ’n natuur fout zou zijn omdat ik in deze rolstoel zit.
Waarom ze zo deed tegen mij weet ik echt niet want, ik sprak haar eigenlijk nooit dus ik kan ook niks verkeerds gezecht hebben
tegen haar.
Nu zie je maar dat er zelfs al via msn heel erg gepest wordt en jammer genoeg ben ook ik nu de dupe er van geworden.
Ik vind het echt heel goed van je glenn dat jij je zo inzet voor mensen die gepest worden.
Aan jou kunnen er echt een hele boel mensen ’n voorbeeld nemen.
Ga vooral zo door zou ik zeggen.

Groetjes
Dikke kus *SMAK*
Regina

———————————————————————————-

Dit verhaal kreeg ik pas binnen van een dapper meisje.

Beste Glenn,

Een paar dagen geleden vond ik de J/M Pubers van Mn moeder. Ik vind het altijd leuk om erin te bladeren en toen kwam ik je verhaal tegen. Je verhaal heeft me heel erg geraakt. Misschien extra omdat ik maar een maandje jonger dan jij bent, en ook gepest. Op die manier kwam het erg dichtbij.

Ik heb wel een hele leuke basisschooltijd gehad, maar vanaf het begin van de brugklas ging het mis. Ik haalde hoge cijfers en kreeg snel een stempel. Bij mij was de manier van pesten wel anders. Zoals je vaker bij meisjes ziet, ging het veelal verbaal en stiekem, en niet fysiek. Ik trok het op een gegeven moment niet meer en durfde niet meer naar school. Ik huilde elke dag, maar kon gelukkig goed met mn moeder praatte. Docenten wisten er wel van, maar zagen het vaak niet op het moment dat het gebeurde. Ik heb zelfs een keer de school opgebeld en tegen de brugklascoördinator gezegd dat ik niet durfde te komen.

Ik heb het voordeel gehad dat de grootste pestkoppen in de tweede naar een andere klas zijn gegaan. Ook door de nieuwe kinderen die erbij kwamen werd het ietsje gezelliger. Ik had voor het eerst weer vriendinnen, maar een van hen was het nieuwe pispaaltje. Ik heb haar aangeraden naar de mentor te stappen en dat heeft als resultaat gehad dat hij een betoog heeft gehouden in de klas: Pesten is Moord! Huilend ben ik de klas uitgelopen…Van herkenning.

In de derde was het weer raak voor mij. Het meisje dat ik in de tweede had geholpen keerde zich tegen mij. Ze had het moeilijk thuis, en dat was de reden waarom docenten niks deden. Na een paar maanden zijn mn ouders opnieuw naar school gestapt. Met resultaat. Het ging weer iets beter.

In de vierde splitste de natuur en maatschappijstroom. Ik ben een pietje precies en overwerkte me. Ik raakte depressief, nog altijd als gevolg van het pesten in de brugklas. Ik heb ruim een jaar aan de medicijnen gezeten, maar pakte mn leventje weer op.

In de vijfde en de zesde was ik grotendeels het enige meisje in de klas. Wat een opluchting. Dit waren de leukste jaren van mijn middelbare school periode en ik kon heel goed opschieten met de jongens.

Afgelopen zomer heb ik eindexamen gedaan, en ik ben nu op de universiteit begonnen. Ik was zenuwachtig, maar ik vind het super! Eindelijk hoef ik mij niet meer te vervelen en ik zit in een gezellige vriendenkring met een meisje en een aantal jongens.

————————————————————————————————————–

Dit verhaal kreeg ik van Aletta,

He Glenn,

ik ben vorig jaar van gymnasium naar vwo overgestapt ik voelde me niet happy in die nieuwe klas omdat ik helemaal nieuw was enzo. Er is toen een jongen geweest die me vanaf het begin heeft opgevangen en hij is degene die me toen weer heeft leren lachen om het zo te zeggen. Uit onze vriendschap kwam uiteindelijk een relatie die nu al enkele tijd over is omdat we toch meer goeie vrienden waren. En die vriendschap voort gingen zetten. Maar nu is er een meisje tussen gekomen en is zelfs mijn beste vriend opeens een wezen die me kwetst en me pijn doet, terwijl hij juist zoveel beloftes deed me nooit te laten vallen en dat soort dingen. Maar mijn gevoel is nu nog onzekerder, want juist degene die altijd er voor me was en me hielp en waar ik altijd mee samen was laat me opeens vallen als een baksteen en kwetst me zelfs harder. En dat had ik niet verwacht omdat het gewoon een heel gevoelige jongen was. Je kunt wel raden dat mijn vertrouwen in mensen nu helemaal weg is, ik durf niet meer te praten met mensen over gevoel en dat soort dingen, op school speel ik toneel dat ik me oke en happy voel en ik zie er tegenop om naar school te moeten en als ik naar de kantine moet heb ik knikkende knieen omdat er zoveel mensen zijn. Het is de 3e keer dat een persoon waar ik alles bij kwijt kon opeens weg is en ik sla me er wel door. Maar deze keer is het harder en pijnlijker aangekomen dan ooit tevoren. Door al het gepest van vroeger ben ik al heel onzeke rne bang om dingen fout te doen vandaar heb ik een hele grote vaalangst. En een nieuw schooljaar met niuwe klassen was voor mij dus heel moeilijk en vanaf de 2e schoolweke heetf mn beste vriend  me laten vallen en moet ik het dus alleen doen zonder af en toe een schouderklopje of een bemoedigend woordje. Het klinkt misschien aanstellerig ik vind zelf ook dat ik me misschien wel aanstel zoveel mensen hebben geen goeie vrienden. En ik heb nog steeds 1 maar die woont aan de andere kant van nederland en is op school en als ik het moeilijk heb er niet. Maarja ik ben dus wee rnaar de schoolpsygoloog geha dom te leren zelfvertrouwen te krijgen en weer mezelf te wordne ook op school zodat ik contacten ga leggen, want ook dat durf ik niet meer veelste bang gekwetst te worden. En nu helemaal want er gaan roddels over mij dat ik een eetprobleem heb omdat ik laatst flauwviel op school (had niet gegeten omdat ik me niet ok voelde) Maarja ikw ete dta mensne dta van mij dneken en dan contact leggen durf ik al helemaal niet, en dan nog mijn arm. Ik heb een handicap door een ongeluk mn linker (schrijf) arm groeid niet meer, ik kan heel veel dingen niet meer doen zoals mijn sport wedstrijdzwemmen waar ik nu na 9 jaar mee moet gaan stoppen(ook heel erg want dat was vertrouwd voor mij) op school kan ik ook heel veel dingen niet meer zoals veel schrijven en boeken dragen. Omdat je het niet aan me kutn zien dat er echt iets mis is in mijn arm denken mensen dat ik me aanstel en aandacht wil en daardoor word ik nog meer gepest. Nouwja ik loop dus bij de schoolpsygoloog omdat ik het zelf ook niet langer mee zo wil ik wil net als veel anderen een vrolijk meisje zijn met vriendinnen en een goed zelfbeeld (dat ik niet meer heb door alles wat er ove rme gezegd is) de schoolpsygoloog heeft me nu doorgestuurd naar de GGZ en dara ga ik waarschijnlijk in therapie.heel spannend allemaal en ik hoop echt dta het beter wordt, want zo kan ik het niet volhouden..Maar ik heb goeie moed ervoor en zet me er 100% voor in. Ik kan de wereld net zo goed aan als andere mensen alleen vergeet ik dat soms door alle problemen en het negatieve zelfbeeld en kijken van mij..

Heel veel groetjes aletta

——————————————————————————————————————–

Dit Verhaal kreeg ik van Anneke:

Hallo als eerste wil ik zeggen dat dit een hele mooie site is ik heb verschillende verhalen gelezen nou wil ik de mijne ook vertellen ik ben dik 10 jaar gepest door andere scholieren doordat ik in mijn verlede ben mishandeld daardoor had ik al niet veel vertrouwen in mensen.
tijdens gym werden mijn spullen verstopt deo in mijn gezicht gespoten vernederd als deze dingen stapelde zich op ik kreeg zelfmoord neigingen doordat ze het wistten moedigde de pestkoppen me alleen maar meer aan ik stond bijna op het randje…
ik kreeg snachts nachtmerries sloeg wild ron in mijn dromen gilde en huilde snachts omdat ik bang was voor de volgende ochtend.
we hebben de deur platgelopen op school naar de mentor directeur  en noem maar op ik werd er helemaal gek van die angst en die pijn en ze beloofde stappen te ondernemen het werd als maar erger tot in de derde ik wilde dit niet nog een jaar meemaken ik werd een trut begon een grote mond te krijgen ik werd zeg maar gewenst bij de pestkopppen ik had respect afgedwongen.
ik wilde erbij horen en begon bijna zelf mee te pestten gelukkig kon ik mezelf tegen houden en ik hielp degene in de klas die gepest werden sprak mee hun en luchtte mijn hart ik ben blij dat ik erbij hoorde maar na school voelde ik mezelf een trut ikkon niet mezelf zijn maar ik word al 2 jaar niet meer gespest en daar ben ik super trots op ik zie school als toneel niemand weet wie ik echt ben behalve thuis dan kan ik ijnzelf zijn
dit was mijn verhaal ik ben blij dat ik weer eventje mijn hart kon luchtten ik wens iedereen heel veel sterkter en bijt van jezelf af je hoeft hiervoor nog nie eens iemand te slaan of kwetsen gewoon terug snauwen laat niet merken dat je bang bent
kop op !!

———————————————————————————————————
Dit mooie gedicht kreeg ik van Arianne:

Jij bent wie je bent
Dat kan niemand veranderen.
Wees jezelf,
Blijf jezelf,
Ooit zal het stoppen
Dan ben je er van af.
Denk na
Denk goed
Voordat je wat doet.
Je bent een kei
Want jij bent jezelf
Dat kan niemand veranderen.

Dit gedicht heb ik gemaakt omdat ik geraakt was door je verhaal, ik wil je graag steunen in je strijd en ik hoop dat je er echt mee door gaat! Jullie nummer vind ik ook helemaal te gek en ik hoop dat het een echte hit  wordt! Veel succes met alles en ik hoop dat je je vader inmiddels hebt gezien en ik hoop dat het klikt.

Veel liefs van Arianne (12)
——————————————————————————————————–

Dit mooie gedicht kreeg ik van Carina:

Door het pesten zit ik in een diep en donker gat,
maar helaas niemand die het doorhad.
Ik heb pijn en verdriet,
maar niemand die het ziet.
De pijn zit diep van binnen,
en probeer die maar eens te overwinnen.
Ik kon het leven niet meer aan,
en had bijna een einde gemaakt aan mijn bestaan.
Ik laat nu een traan van angst, pijn en verdriet,
maar naar mijn ouders toegaan durfde ik niet.
Ik vertelde het aan een paar vriendinnen,
die mij gingen helpen de pijn te overwinnen.
Een van mijn vriendinnen had het aan haar ouders verteld,
en die hebben toen naar mijn ouders gebeld.
Ik ga nu elke week naar een psycholoog toe,
maar nog steeds ben ik erg levensmoe.
Ik hoop dat ik ooit nog eens mag genieten van het leven,
en ik wil jullie nog een ding meegeven:
Als je gepest wordt ga dan actie ondernemen,
want niemand mag jou mooie leven afnemen.

groetjes carina

——————————————————————————————————————–

Dit mooie gedicht kreeg ik van Allin:

pesten het lijkt of je in een soort gat valt. Steeds dieper en dieper.

En uiteindelijk word het zo erg dat je jezelf niet meer kent.

En alles om je heen neervalt. We kunnen er samen iets aan doen.

Glenn zijn site is daar een voorbeeld van.

Hij laat het ons weten dat dit echt niet kan.

Kom op laten we dit gebeuren?. Nee!

We helpen elkaar en genieten van ons leven.

Wat die ons nog kan geven.

——————————————————————————————————————-

Dit mooie gedicht kreeg ik van Suki:

Stomp, klap, schelden.

Ik word er bang van. Schele, beugelbekkie.

Snap er niks van. Stuudje, liefje van de leraar.

Ik kijk verdrietig voor me uit. Dwergje, maf kind. Kappen roep ik luid.

Nog meer gescheld en gestomp. Denk je nou echt dat je ons aankan.

Een keiharde trap in mn zij. N-nee, nou dan!! Gemeen gelach, he stotteraar. Hou op laat me alleen!

Nog een stomp, dan word het zwart. Ik voel armen om me heen.

Dan weer naar school. Sorry, sorry, het spijt ons. Ik lach weer en heb lol.

——————————————————————————————————————-

Dit mooie gedicht kreeg ik van een meisje Rachel:

Pijn: Het is stil om me heen,niemand lacht.

Ze hebben me pijn gedaan,niemand die het kan schelen.

Ik ben bang, dat ik het straks niet meer aan kan.

Wat moet ik zeggen,boven op de brug, sorry mam ik wil niet meer En dat doet hun zeer,en dan reden hun het ook niet meer.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, en niemand die me help.

Ik voel me rot, dat staat bij mij aan de top.

Zo is het al me hele leven, ik zou het wel uit willen schreeuwen Iedereen ziet me blij, maar diep van binnen doet het pijn.

Niemand begrijp me, en dat doet me zeer Wanner zou het iemand door dringen, of moet ik het er in wringen.

ik staar uit het raam, en laat een traan.

Ze hebben me pijn gedaan, vraag me af waar komt die haat vandaan.

Ik laat ze maar gaan,als ze weer voor me staan.

Wat moet ik anders doen,slaan kan ik niet.

En niemand hielp me,ze doen als of ik niet besta.

Iemand help me alsjeblieft, want ik trek dit niet. Ik weet niet of het zo blijft, het moet toch een keer over zijn Rachel.

——————————————————————————————————————-

Dit verhaal kreeg ik van een meisje Nicole:

Heey allemaal, Ik ben gepest vanaf groep 6 tot nu af en toe nog steeds. Het begon toen ik rond Kerst een bril kreeg waar ik eigenlijk heel erg blij mee was. Ik zag sommige dingen niet zo goed, en daar ergerde ik me aan. Maar ik ergerde me nog meer aan de pesters. De pesterijen gingen gewoon door en ik kon het niet meer aan. Ze pestte me om alles wat ze aan me zagen, me kleren, de dingen die ik deed en zo. 1 Jaar later (in groep 7) werd het nog erger, ik kwam thuis met blauwe plekken, bloed neuzen etc. Ik wilde zelfs niet meer leven. In groep 8 kregen wij een nieuwe juf, en die deed er tenminste wat aan aan dat gepest. Toch was het niet helemaal over, maar heel veel ver wel. Toen ik op een dag weer gepest was, had ik het gezegt tegen de juf. Die sprak er met de klas over, en ik moest huilen. Ik zag dat de jongens (de boosdoeners) zaten te smoezen. De juf zag het, en vroeg aan een van hun wat ze zeiden, en die zei dat we hadden gezegd dat ik een rode neus had (van het huilen) Toen moest ik nog meer huilen, maar de juf barsten in woede uit, dat wel fijn was omdat ze er wat aan deed. In de 1e (waar ik nu zit) word ik eigenlijk niet meer gepest, meer een beetje geplaagd op een manier van dat het soms wel te ver gaat. En af en toe zie ik de pestkoppen nog op school, maar ik negeer ze gewoon. Ik vind mensen die pesten heel erg laf. Ik hoop dat pesten ooit eens stopt, dat niemand het nog doet!! Groetjes Nicole

——————————————————————————————————————-

Dit gedicht kreeg ik toegestuurd van Eliene:

Lieve meid, vol met zorgen, vol met haat.

Lief meisje je wacht op morgen, maar is het dan te laat?

Lieve meid, ogen vol verdriet, schreeuwt om hulp, schreeuwt vergeet ook MIJ niet!

Lief meisje, wacht niet te lang, wees niet bang

Lieve meid, Sta is op, voor jezelf, wees een voorbeeld, maar vergeet vooral jezelf niet. Eliene holierook 2bf

——————————————————————————————————————-

Dit gedicht kreeg ik van Jarno:

Tranen Tranen in jou ogen.

Een traan op je wang.

‘Hebben ze je bedrogen” “Of ben je bang”

Als je soms moet huilen. Kan je bij mij komen.

Iemand om bij te schuilen. “je kan bij mij uitstromen”

Sta je even op een been? Of zit je diep in de put? “ik ben altijd bij je” je bent nooit alleen.

——————————————————————————————————————-

Hier een heel mooie Rap van Nico:

vroeger op de toen ik op de basisschool zat sommige scholden me uit voor vuile kerk rat door dat ik gepest werd ging ik t zelf ook doen voelde me toen dom lelijk een stomme oen op t schoolplein ik dacht dat niemand om me gaf was tog maar een eikel irritant en super maf reageerde af op andere op een verkeerde manier werd zelf een pestkop en een vervelende klier ging door deze ervaring het criminele pad op tot op die ene dag het was de absolute stop dacht na het stelen om goede vriende te maken wist niet dat ik in nog meer problemen zou raken het alarm ging af ik schrok me helemaal dood ging super hard renne als een domme idioot werd gevolgt tot dat ik geen ergie meer had het gevoel dat hoort bij een dief die heeft gejat me ouders en de plaatselijke politie moeste komen voelde het bloef in me adereren steeds sneller stromen weet nog steeds goed wat ze zeide, me eige ouders de schuld viel daardoor nogniet van me schouders ze zeide dat t de politie is gekomen dat is je straf voelde me heel gek bij de straf die me moeder me gaf op dat moment werd ik geraakt door god daar boven ik ben goed er is iemand voor me deed hij me geloven door die goede god verbeterde ik m`n hele leven begon mensen te vertrouwen en om ze te geven ben nu iemand die geeft om alles en iedereen ik ben helemaal veranderd van top tot me grote teen deze is gemaakt speciaal voor die goede vriend hij is tof iemand die iedereen als vriend verdiend ik wil zeggen tege iedereen die gepest word nu kan je zeggen dat is die jonge die niet spoort maar als je helemaal alleen ben bid tot god zonder hem denk je dat je helemaal niets ben je gaat kapot en voor de gene die aan het iemand aant pesten zijn je moet klappe met deze zinloze emotie je doet mensen pijn en glenn je moet wete da je me maat ben voor altijd dit staat nu zwart op wit dus voor de eeuwigheid voor allemense PEACE en good luck “mad dutchman” of gewoon nico bubberman

——————————————————————————————————————-

Ik ben Noortje, 16 jaar en zit in de 4e van VMBO. Ik zag dat sommige meisjes en jongens hun verhaal op je web-log hadden staan en ik wilde graag ook mijn verhaal vertellen. Toen ik in de eerste zat was ik erg onzeker en werd ik verschrikkelijk gepest. Mensen noemde me ‘stroeipoep’ als de leraar de deur uit was, jongens beukte me van mijn fiets en ik werd vaak achtervolgd. Meestal kwam ik huilend thuis maar ik durfde er niets van te zeggen. Op een gegeven moment was mijn moeder het zat en heeft ze de mentor gebelt. Het duwen en schelden stopte toen, maar ik werd wel genegeerd en had niet het gevoel dat ik er bij hoorde. In de tweede begon het weer een beetje, er was een jongen die steeds deed alsof hij mijn sleutelhanger wilde aansteken en toen heb ik hem geslagen. Dat had ik niet moeten doen, want hij deed het dagenlang na bij iedereen. Gelukkig heb ik in die periode mijn (nu ex)vriendje leren kunnen en die heeft me er doorheen gesleept. In de derde leerde ik mijn beste vriendin kennen en kwam ik in een hele leuke klas, eindelijk had ik het gevoel dat ik er bij hoorde. Door mijn exvriendje en door mijn beste vriendin ben ik geworden wie ik nu ben en daar ben ik heel blij mee. Ik heb er heel lang niet over willen schrijven of praten, maar inmiddels ben ik bezig met het verwerken door er over te praten en te schrijven. Dit is een gedichtje wat ik ook heb geschreven: Ik ben voor jou, gewoon het meisje, dat altijd vrolijk is. Ik ben voor jou, gewoon het meisje, dat altijd luistert. Jij ziet niet, hoe ik huil van binnen, jij ziet mijn lach. Jij hoort niet, hoe ik schreeuw van binnen, jij hoort mijn lach. Voor jou ben ik gewoon een vrolijk meisje, het meisje van de buitenkant… Liefs Noortje

——————————————————————————————————————-

Dit mooie gedicht kreeg ik pas binnen:

Gepest. Een meisje, klein en alleen. De tranen lopen over haar wangen. Haar hart loopt over, over van al het verdriet. Een klein meisje dat niemand ziet. Ze zit er zo alleen. Heeft niemand om haar heen. Ze voelt zich zo alleen, met toch zoveel mensen om haar heen. De mensen lopen haar voorbij, ze hoort ze wel, ze ziet ze wel. Maar praten, nee dat kan ze niet. Ze is te bang, veelte bang voor hoe het verder zal gaan. Zo bang dat het niet goed zal gaan. Haar verleden komt weer terug, ze voelt het, ze weet het. Maar niks kan ze eraan doen. Gepest worden, nee, dat wil ze niet. maar hoe moet ze dat zeggen. Hoe moet ze dat vertellen. Ze weet het niet, ze kan het niet. Haar emotie’s kan ze niet meer kwijt. Praten kan ze niet, ze voelt alleen de pijn. De pijn van het eeuwige alleen moeten zijn. Haar hoofd loopt over, over met zoveel vragen. Waarom ik? En waarom zou het zo zijn. Ze is ten einde raad, ze wil weg. Weg van alle onrecht, weg van deze plek. Ze wil zo graag, zo graag naar een plek waar het over is. En waar geen gepest meer is. Ze wil een einde maken aan haar leven, voorgoed bevrijd zijn van dat vreselijke leven. Maar toch kan ze het niet, en wil ze stiekem blijven. Denkend blijft zij hopen dat alles uiteindelijk goed zal verlopen. En ze dan eindelijk de steun vindt, Die zo belangrijk voor haar zou moeten zijn. Echte liefde dat woord dat kent ze wel, maar wat het is dat weet ze niet. Ze wil het zo graag kennen, zo graag weten hoe fijn het zou zijn. Als er iemand vrijwillig bij haar zou willen zijn. Maar hoe doet ze dat, als ze zich nergens meer op plek voelt? En niet meer weet hoe ze zich gedragen moet. Het meisje dat daar zo alleen zit, ik zie haar, ik ken haar zo goed. Ik weet precies wat dat meisje voelt. En wat dat meisje bedoelt. Dat meisje, dat meisje dat ben ik. Aletta

——————————————————————————————————————-

Dit verhaal kreeg ik ingezonden van een meisje:

In groep 4 begon het voor het eerst, ik was een probleemleerling omdat ik alle drukte en het stiekemegetreiter niet hebben kon. Het werd van kwaad tot erger en uiteindelijk in groep 6 kon ik het niet meer aan. Ik durfde niet meer naar school ik wou niet meer ik kon het pesten niet verdragen. Als ik bijv. naar mama ging deed iedereen me na, ik zag het in mijn ooghoeken. Maar ik hield het verborgen voor de meesters en juffen..Ik durfde het niet te vertellen straks gingen ze nog meer pesten. Uiteindelijk zta ik huilend in school en hebben d ejuffen er wat aan gedaan. Maar tot en met groep 8 heb ik me niet lekker gevoeld in die klas. De 1e klas alles zou beter worden dacht ik ik ging naar gymnasium 1. De kals was leuk en ik voelde me er thuis. Maar al snel gign het mis, 1 van d emeisjes kon me niet uitstaan. En ik ging veel om met het meisje dat zij graag als vriendin wou hebben. Het werd weer met z’n allen tegen mij. Ik zat overal elke les alleen. En alsof het niet erg genoeg was zette het meisje iedereen tegen me op. Niemand mocht me meer, want dta meisje had dingen over mij verteld aan de andere klasgenoten. Dingen zoals Ze heeft gezegd dat jij een slobber bent. Daardoro waren ze boo sop mij en ik wist van niets. IK begon me ellendig te voelen wou weg van de wereld. Ik dacht dat alles door mij kwam en wou mezelf straffen.. Ik begon mezelf te straffen voor de dingen die ik dacht dat ik verkeerd deed. Anders werd ik niet gepest dacht ik. Er waren briefen van mij in omloop een soort gedichten waarin ik werd uitgescholden en ze commentaar hadden op mijn uiterlijk. Die gedichten hebben mij nog zoveel meer pijn gedaan dan alles bij elkaar! Je voelt je minderwaardiger dan wat dan ook. Na de les bleef ik nog een brief bekijken ik had toen net die brieven gezien, ik stond daar te lezen. Toen de rest van de kla slangs kwam gillend en schreeuwend tegen me de gedichten opzeggen met erachteraan ga maar huilen meisje. Toen is het mis gegaan ik ben helemaal overstuur geraakt, en de leraar heeft mij toen geholpen. Een halfuur heb ik met hem gepraat en een paar dagen daarna was ik zo ziek van alle spanning. Ik was thuis en die leraar ging op school wat doen aan de pestreijen beloofde hij. Er waren snel verhalen dat ik bang was en niet naar school durfde. Maar in die dagen zijn de pesters erachter gekomen wat ze eigenlijk deden. Ze moesten hun gedichten voor de klas voorlezen, want niet de hele klas was op de hoogte. De pesters schaamden zich zo dat ze het niet wilden en vanaf dat moment doen ze normaal tegen mij. Maar in mijn hart kan ik het niet vergeten en weet ik dat ze me eigenlijk niet mogen, maar bang zijn voor die leraar. Om mezelf te straffen en omdta ik niet om kon gaan met de emoties bleef ik mezelf snijden. Ook nu nog in het 3e ben ik net overgestapt naar VWO ik ben zo bang dat het weer mis gaat. Op mijn Hobby (scouting) Heb ik ook altijd ruzie. Ik sta er als meisje buiten. Ik sta buiten de andere meiden waardoor ik altijd bij de jongens ben. Vaak voel ik me alleen en zou ik er van af gaan. Maar dat doe ik niet omdat ik van de hobby hou. Ik loop nu bij een (school)psygoloog om te stoppen met snijden. En mezelf zo te veranderen dat ik niet zo kwetsbaar ben. Ik hoop dat het lukt want zo kan het niet verder. Ik heb al een paar keer er een eind aan willen maken. Als een manier om alles te verwerken schrijf ik gedichten, dat kan ik iedereen aanraden, want je kan jezelf erin uiten. En ik maak nu hele mooie gedichten op school tijdens ned. over mijn verleden weten niet veelin de VWO klas, en ik laat het op me af komen. Ik ben bang maar wat moet ik anders?

——————————————————————————————————————-

Dit mooie gedicht kreeg ik van Agnes:

Ik vind het echt een heel erg mooi gedicht.

Een jongen zo teder, zo lief..
Een echte hartendief..
Altijd uitgescholden worden..
Zich zelf willen vermoorden..
Dat is fout..
Een mooi leven met veel rust..
Een mooi leven met veel lust..
Een leven zonder scheldwoorden..
Een leven vol liefde, zonder haat..
Wat voor hem niet bestaat..

Help deze jongen en geef hem steun, Wie verkoopt die andere gasten nou eens een keiharde dreun

——————————————————————————————————————-

Ik ben Sarah en nu 15 jaar. Ik ben op school altijd al het buitenbeentje geweest, en hoorde nooit echt bij de mensen uit mijn klas. Toch had ik het wel altijd naar m’n zin op school, tot groep 8. We hadden een aantal zittenblijvers in deklas van het vorige jaar, en met 1 daarvan werd ik vriendinnen. We deden altijd alles samen en spraken elke week af en ook in de vakanties deden we dingen samen. Een paar maanden voor de zomervakantie begon ze te veranderen. Ze ging meer om met de ‘populaire’ mensen uit m’n klas en praatte amper meer met me. Niet lang daarna deed ze dingen die mij echt pijn deden. Ze vertelde al mijn geheimen aan iedereen die het maar wilde horen en verzon ook allemaal gemene dingen over me. Sommige mensen uit m’nklas geloofde het niet, maar de meeste wel. Toen was ik dus echt alleen. Gelukkig was niet lang daarna de zomervakantie, en zou ik daarna naar de middelbare school gaan, waarvan uit mijn oude klas maa 2 ook naar mijn school gingen, gelukkig 2 mensen die nooit de verzonnen verhalen over mij hebben geloofd. In de 1e ging voor het eerst eigenlijk alles goed; We hadden een heel vriendengroepje en gingen na school altijd bij 1 van ons thuis dingen doen en ook in de vakantie waren we altijd bij elkaar te vinden. Toch is het groepje uit elkaar gevallen, want het ging uit tussen 2 vrienden van ons. Ik kreeg wel al andere vriendinnen, maar voelde me toch al niet lekker meer in me vel zitten. In de 2e waren al mijn vriendinnen naar andere klassen gegaan, omdat ze andere niveau’s hadden. Na schoolkamp kreeg ik ruzie met een meisje uit mijn klas, en na een week had ze al heel de klas tegen me opgestookt. We hadden toen 13 nieuwe kinderen in de klas die je niet kent, dus wat je hoort over iemand geloof je dan sneller. Niemand uit de klas praatte tegen me, en helaas zat het meisje die alle shad veroorzaakt achter mij. Ze maakte gemene opmerkingen, schopte me altijd en in de aula zei ze altijd dingen over mij, net hard genoeg dat mensen om haar heen het konden horen. In de pauzes stond ik alleen, en als we les uitval hadden, ging ik naar de mediatheek, terwijl de rest uit me klas allemaal bij elkaar zaten. Als een leraar erbij was deden ze poeslief, maar zodra ze van hoofastand weg waren begonnen de opmerkingen weer. Dit duurde tot ergens in Mei, tot iemand tegen het meisje op ging staan. Daarna zwakte het pesten af, maar ik kreeg nog steeds vuile blikken naar m’n hoofd en op msn had iedereen me geblokt, zodat ik van de 28 kinderen uit m’n klas op msn, maar 2 tegen me praatte. Dit jaar begon het weer. Tijdens gym gooien ze m’n spullen weg en het meisje in kwestie heeft zelfs mijn kluisje open gebroken en m’n spullen eruit gehaald. M’n mobiel, m’n ketting, sleutels en schoolboeken waren toen weg. Ik heb hierover ook met m’n mentor gepraat, maar die zei dat ik me niet moest aanstellen, omdat het zo gaat in de puberteit, en dat ik me er maar niets van moest aantrekken. ‘Er niets van aantrekken,’ zegt hij dan. Dat gaat niet zo makkelijk als het continu gebeurt. Ik heb nu inmiddels wel een paar vriendinnen, maar toch voel ik me nog altijd rot op school, en ben ik het liefste gewoon thuis. Ik weet dat andere mensen ergere dingen meemaken, maar dit deed voor mij heel erg veel pijn, dus ik wilde gewoon mijn verhaal delen. P.S. ik heb hier niet mijn echte naam gebruikt, dat doe ik liever niet.

——————————————————————————————————————-

Dit gedicht kreeg ik ingezonden,

perfect Moet je perfect zijn om er altijd bij te horen?
Waarom zeggen mensen dat je perfect moet zijn?
Daardoor gaan vele mensen of kinderen verloren.
” Je hoort er niet bij als je niet perfect ben als wij!”
Sommige mensen die zijn zo, die dit zeggen Daarmee doe je andere veel verdriet
Er zijn echt mensen die je aan de kant leggen Denk is aan iemand die je in de steek liet.
Niemand is perfect Niemand, echt niemand!
Maar sommige mensen snappen dat gewoon niet.
Die mensen zijn niet goed wijs.
Die mensen zijn niet te vertrouwen
Vertrouwe in jezelf, vertrouw op je vrienden.
Hun zullen je nooit verwijten, zo te worden als dat hun zijn
Niemand hoeft zo te denken Niemand zal ooit perfect worden Niemand zal het zijn.
Iedereen heeft wel iets, Iets dat niet goed zit
Vrienden zullen dat wel snappen, Vijanden niet Anderen blijven met je lol trappen Vrienden die zijn zo niet Perfect zijn,
wat is dat eigenlijk?
Is het liefde, verdriet geluk?
Nee, perfect bestaat niet er is geen woord voor, want perfect zijn is niemand niet En als niemand perfect is, Wat is er dan nog te zeuren? Wat kan je dan nog gebeuren?
Wat kan men dan nog met je doen?
Je vermoorden zelfs met woorden
Je pesten zonder reden
Je vernielen van binnen en van buiten
Onmogelijke dingen.
Noem je nou iemand perfect?
Perfect bestaat niet.
Perfect is geen woord.
Niemand is ooit zo perfect geweest
Niemand kan het ooit aan
Niemand zal jou ooit geloven Als je zegt: ” Iemand is perfect”
Knoop het in je oren
Hou het altijd bij Denk alleen aan die woorden
En alle ruzie is voorbij
En alle narigheid is voorbij
dus onthoudt niemand is perfect maar niemand hoort er gewoon bij Iedereen is gelijk!

Nog even ter duidelijkheid dit gedicht heb ik zelf niet geschreven, maar ik heb zelf nog wel meer gedichten die over de gevolgen van pesten gaan, vooral de gevoelens die achterblijven.

——————————————————————————————————————-

Verhaal Van een Meisje Denise:

Mijn naam is Denise, ik ben nu 13 jaar, ik ben vanaf dat ik 4 jaar oud was gepest. Eigenlijk zou je kunnen zeggen mijn hele leven, zolang ik me kan herinneren ben ik door iedereen gekleineerd en de grond in getrapt. Ik heb daardoor een enorm negatief zelfbeeld gekregen en probeer dit te overschaduwen met mijn gedrag en uiterlijk, terwijl ik eigenlijk steeds onzekerder over mezelf word. Mijn grootste angst is de mens zelf, ik ben bang voor vreemde mensen en ik kan niet met ze omgaan, als ik voor een onbekende sta klap ik dicht en kan ik geen woord meer uit m’n strot krijgen. De grootste angst van de mens is denk ik iedereen kwijtraken en alleen te zijn op de wereld, daar herken ik mezelf niet in; de ergste nachtmerrie die ik ooit heb gehad en blijft terugkomen bijna elke nacht, is dat ik in een ruimte vol vreemdelingen zit en iedereen me uitlacht. Ik kan niet tegen kleine ruimtes omdat ik me dan opgesloten voel, maar ik schiet wel in paniek als er een deur open staat, die MOET dicht anders flip ik helemaal, er mag niemand mijn kamer in, alleen als ik het zeg. Ik ga niet graag naar het winkelcentrum of naar buiten, ik huiver bij de gedachte dat er mensen naar me kijken. In mijn slaap droom ik altijd dat ik wegren voor mensen die me uitlachen of die andere droom, en dan word ik op andere plaatsen wakker, hijgend en bezweet, daarom kom ik vaak slaap tekort. Ik heb eigen visies, meningen en een persoonlijke gedachtengang, ik ben geen kuddedier, ik wil alles op mijn eigen manier doen, ik ben gevoelig en enorm kwetsbaar, daardoor ben ik een makkelijk doelwit en daarom ook altijd gepest denk ik. Ik word snel agressief en heb er behoorlijk vaak op losgeslagen waardoor ik vaak de schuld kreeg. Daardoor dacht ik ook altijd dat het mijn eigen schuld was. Misschien heb je nu een beetje een beeld van wat een emotionele schade bij pesten komt kijken. Ik heb met verschillende mensen gepraat over wat mij is overkomen, maar als je zelf niet zo bent gepest als mijzelf en veel anderen kun je niet weten hoeveel schade het aanricht. Die emotionele schade valt niet met vele gesprekken zomaar weg te praten. Het blijft je je hele leven bij. Ik denk niet dat iemand mij kan helpen. Depressief is een groot woord, maar ik voel me vaak slecht, ik gebruik soms drugs om me beter te voelen, ik automuleer (ik snij mezelf) en ik heb een overmatig alcoholgebruik. Ik ben zo ontzettend verward, ik ben nog elke dag bang, dat gevoel zal nooit meer weggaan. Het begon dus al in groep 1, meteen toen ik naar de basisschool ging, ik was toen 4 jaar oud. Wat ik me van groep 1 & 2 kan herinneren, is dat er stenen naar me werden gegooid en dat sommige kleuters me zelfs sloegen. Dit ging door tot groep 3 en 4. In groep 5 kwam er een uitwisseling met een andere school, er kwamen andere kinderen op school en even dacht ik dat alles goed zou komen. Dat kwam het niet, die kinderen waren precies allemaal hetzelfde en pestten ook, maar dan nog erger. Ik werd stilletjes en teruggetrokken en mijn leerprestaties gingen ietwat achteruit, terwijl deze altijd enorm hoog waren. Er werd een test met mij gedaan. Daaruit bleek dat ik intelligenter was dan leeftijdsgenootjes en dat ze me daardoor niet begrepen en ik een makkelijk doelwit was. Het gepest is eigenlijk mijn hele basisschoolperiode doorgegaan. Ik werd altijd als laatste gekozen bij gym, mensen sloegen me in elkaar, trokken me van m’n fiets af en negeerden me gewoon. Toen ik de bassischool had afgerond, kreeg ik mijn CITO-uitslag en kon ik naar het vwo. Ik was ontzettend blij dat ik eindelijk naar de middelbare school kon en een frisse start kon maken. Dat viel me na een paar weken vies tegen; ik werd niet meer hardnekkig gepest, maar wel weer genegeerd en buitengesloten. Ik kleedde me alternatief, luisterde naar andere muziek dan mijn klasgenoten en had in discussies bij Nederlands altiijd een afwijkende mening, waardoor velen me raar vonden en me buiten gingen sluiten. Een meisje van de bassischool, was meegegaan naar die klas en die heeft een paar anderen tegen me opgezet. Ik kreeg op school last van mensen uit andere brugklassen en hogere klassen die ik niet eens kende. Ze wisten allemaal m’n naam, ik werd de hele pauze achterna gelopen en ze bedreigden me. Gelukkig had ik een eigen groep ‘alternatievelingen’ gevonden, dat waren hele goede vrienden geworden en daar had ik heel veel aan. Ik had nooit echte vrienden gehad die me niet als een baksteen lieten vallen en over me roddelden. Ze verdedigden mij tegenover die pesters en dat gaf mij een goed gevoel dacht ik, maar ondertussen ging het enorm achteruit met me. Ik ging drugs gebruiken, veel alcohol drinken, ik maakte helemaal geen huiswerk meer, ik had een grote bek tegen alle leraren, ik spijbelde vaak en ik werd uiteindelijk bijna van school afgetrapt. Ook ging ik mezelf snijden. Ik probeerde dingen uit om me beter te voelen, maar ik ging me juist steeds slechter voelen. Op een middag na school, wou ik naar huis fietsen, maar er stonden naar schatting wel 50 mensen aan de schoolpoort. Verschillende mensen die waren komen kijken waren neergeslagen, de conciërge was in elkaar geslagen en ze hadden hem geprobeerd te wurgen met een fietsketting. Het gezicht van een vriendin van mij was aan één kant helemaal blauw en haar beugel bungelde uit haar mond. Ook die mensen wisten allemaal mijn naam en stonden voor mij aan school. Er zaten volwassenen bij, kinderen van mijn school, kinderen van andere scholen.. En allemaal wilden ze me wel eens een lesje leren. Ze kenden me niet eens! Krankzinnig is dat! Die mensen waren allemaal zo dom, ookal hadden ze me neergestoken en was ik dood geweest, ze hadden gewoon niet beseft wat ze hadden gedaan, ze denken er niet bij na, ze denken niet na over de consequenties. Het was ook puur vermaak, er stonden tientallen mensen te lachen. Ik ben naar binnen gevlucht. Ik weet niet hoe, maar de mensen zijn allemaal weggejaagd. Vanaf toen kon ik veilig naar school, maar ik werd nog altijd buitengesloten. Nu ben ik aan de tweede klas begonnen. Ik doe nu havo/vwo, het is een wonder dat ik hier terecht ben gekomen. Ik heb niets uitgevoerd en met mijn cijfers had ik eigenlijk op de mavo moeten zitten, dacht ik zo. Ik heb net een paar dagen in deze klas afgerond en het was best oke, maar ik ben nog steeds verschrikkelijk bang dat het dit jaar hetzelfde wordt. Ik snij mezelf nog regelmatig en soms heb ik zelfmoordneigingen. Ik zoek nu wel steun in andere dingen, in muziek, in tekenen, dat soort dingen. Mijn houding tegenover school is veranderd en ik gedraag me niet meer als een halfgare crimineel. Ik heb nog steeds nachtmerries en ben teruggetrokken in de klas, ik durf bijna niets te zeggen. Ik laat gewoon iedereen met rust, dan laten ze mij vast ook met rust. Ik heb iniedergeval nog niet gehoord dat ik er raar uitzie. Ik heb een hele groep leuke vrienden waar ik altijd bij terecht kan en geweldige ouders. Mijn zus is ook een lieverd. Ik hou nu best wel van het leven, ik vind het iets waard om te leven, ik heb mezelf teruggevonden in de vakantie. De persoon die op babyfoto’s altijd lachend en kwijlend op de foto stond, die baby met die lekkere bolle wangetjes. Ik ben weer aan het veranderen in die persoon, en als er iemand in mijn weg komt te staan, krijgt diegene ervan langs. Ik laat me niet meer kleineren, door niemand meer.

——————————————————————————————————————-

Dit is het verhaal van een meisje Daphne (13jaar)

hey, ik ben daphne en ben 13 jaar…. toen ik in groep 6 zat(eind groep 6) begonnen ze me te pesten… op een ochtend hadden wij pleindienst om alles op te ruimen…1 jongen werd naar de klas gestuurd omdat hij vervelend deed… toen mochten sommige kinderen als ze klaar waren met hun taak…weer naar de klas…ik kwam als 1 van de laatsten boven… toen ik boven kwam deden sommige kids uit me klas ineens heel raar tegen me ik dacht dat ze boos waren omdat iemand weer is iets doms had verzonnen… dus ik dacht oohw..das morgen wel weer vergeten…maar toen ik de volgende ochtend op school kwam…zaten we met een groepje wiskunde te doen(onze klas was toen gescheiden) en niemand had nog wat tegen mij gezegd…ook al had ik “hey” gezegd… en ik dacht daar heel erg over na… en op dat moment…vroeg de mr. wat er was aan mij…en toen vertelde ik dat hun niks meer tegen mij zeiden…en vanaf dat moment ging het fout want hun zagen dat ik daardoor heel verdrietig was en dus zagen ze dat ik er niet goed tegen kon dat ze nix zeiden of gemeen tegen me deden…verder is er die dag nix meer gebeurt maar toen ik de volgende dag op school kwam en in de klas ging zitten…begonnen ze ineens met propjes papier die ze in hun mond hadden gedaan op me te schieten!!! ik ben toen uit dat groepje gestapt en zat toen alleen…de mr. kon vanalles zeggen wat ie maar wou…maar wat hij ook deed toen hij kon ze niet stoppen… ze gingen dingen schelden op me… en schoppen en sloegen me…1 iemand heeft me zelfs geschopt toen ik met een leraar stond te praten… toen kwam er een hele tijd dat ze me gingen opwachten enzo…(toen der tijd sliep ik bijna elke schooldag bij mijn oma…) en toen zou ik s’ochtends naar school en toen zag ik ze al staan… toen zei ik “oma…we gaan de andere kant langs oke?” ze vroeg waarom…maat ik zei “gewoon dat wil ik”dus we gingen de andere kant langs en daar stonden ze daar alweer… gelukkig deden ze nix omdat me oma erbij was…maar ja…eenmaal in op het plein en me oma was weg jahoor… kwamen ze al weer naar me toe…”durf je niet alleen naar school?”en al dat soort dingen zeiden ze…en schelden…en in de klas weer hetzelfde…altijd die weer die propjes he… toen op een gegeven moment kwam ik een uit school…toen fietste ik rustig naar school want als ik uit school kwam en het eerste stukje niemand achter me zag rijden uit me klas voelde ik me veilig…dus ik fietste rustig…komen er ineens twee jongens uit me klaas aanrijden…dus ik fietste echt heeel hard weg…ik vloog de weg over(niet uitkijkend ofzow…) bijna auto ongeluk…de 1 kwam achter me aan en de ander kwam via de andere kant…dus ze zouden me insluiten…(maar toen der tijd had ik ook zwemles en het zwembad is heel vlak bij ons… dus had ik een padje gemaakt waardoor het nog dichterbij was…dat was bij de brandweer…) en toen wist ik dat ik tussen dat padje moest anders hadden ze me ingesloten…maar toen zag ik dat de brandweer mensjes daar bezig waren en hun mochten niet zien dat ik daar een padje had gemaakt omdat dat eigenlijk niet mag…toen barstte ik in huilen uit…maar ik ben er toch maar langs gegaan en “zei mag ik daar alsjeblieft langs want er zijn 2 jongens die me willen slaan enzow…” toen ik dat aan me ouders vertelde is mijn vader naar de vader van 1 van die jongens gegaan…WAS HEEL FOUT…want vanaf dat moment werd het nog erger… ik weet niet meer wat er daar precies allemaal is gebeurd…ik weet wel dat ik vaak zei van waarom leef ik eigenlijk nog…wat heeft het voor zin om nog te leven…ik ben nix….ik ben stom…en dat soort dingen…en ik heb ook vaak zo op me kamer gezeten met een mes zovan en nu ga ik me zelf dood maken…en dan zat ik daar met zo’n mes op me pols en dan denk je…dat kan ik me familie tog niet aan doen? dat is het enige waarom ik geen zelfmoord had gepleegd….. toen ik naar de andere klas werd geplaatst werd het in de klas minder maar daarbuiten erger…op msn altijd…ja je gaat eraan…we slaan je helemaal in elkaar…en dat soort dreigementen… toen zeg maar de juf het boek “Spijt!”had voorgelezen is het eigenlijk langzamerhand gestopt… en nu heb ik nergens meer last van(behalve van dat ik heel snel bang ben dat het weer terug komt…en als ik een keer een tijdje lang ruzie heb me me ma bijv…dahn blijf je altijd die gedachte houden van wat doe ik hier nog…ik zorg tog alleen maar voor ruzie enzow…mjah…) nu heb ik gelukkig hele goede vrienden… de enige die me in die tijd dat ik gepest werd niet gepest hebben zijn Petra Ilse, Grietje, Melissa en Lori… de rest van me klas van toen heeft me wel gepest… maar dit was dus mijn verhaal…eigenlijk lucht dit wel op…ik weet neit het is tog weer een beetje een beter gevoel ofzo want zo weinig mensen op deze school weten er eigenlijk van… njah kusj kusj daphne

——————————————————————————————————————-

Dit is het verhaal van een jongen Menno (24 jaar)

Ik ben Menno, nu 24 jaar en ik ben hevig gepest van mijn 6e tot mijn 18e. Op de basisschool was ik anders dan de anderen. Ik hield van andere muziek, droeg geen merkkleding, had ander kapsel (minder modern) en daardoor viel ik op. Ik werd genegeerd, uitgescholden, eigenlijk alles behalve geslagen. ’t Kwam zo ver dat ik met een stoel naar een andere leerling gooide, die eigenlijk niets verkeerds deed.

Maar ik moest mijn woede kwijt. Ik kreeg allerlei therapiën en moest op Judo van mijn ouders, maar niets hielp. Toen ik naar de middelbare school ging, ging ik express naar een andere stad, andere school. Hopend dat het pesten stopte. Maar hier begonnen ze ook. Ik was immers nog steeds anders en voelde mijzelf waardeloos door alle pesterijen in de jaren daarvoor. In HAVO 4 bleef ik zitten, omdat ik niets uitvoerde.

Hopend dat ik dan meer op de anderen zou lijken, maar het bracht mij op dat moment niet veel beters. Het jaar daarop gingen anderen gewoon weer verder. Zelfs in mijn jaarboek (waar ik aan meewerkte) staat nog een scheldnaam voor mijn naam. Iets dat dus de rest van mijn leven daar blijft staan. Na mijn eindexamen ben ik voor 10 weken naar de VS gegaan, om daar te werken. Doodeng vond ik het, maar ik deed het wel.

En ik ben er blij om, daar werd ik eindelijk geaccepteerd hoe ik was. Om wie ik was. In de jaren na mijn eindexamen heb ik 2 studies gedaan. De eerste heb ik afgekapt omdat ik het niet leuk vond en de 2e moest ik mee stoppen omdat ik geen zelfvertrouwen heb. Op dit moment zit ik in therapie bij een psychiater en heb ik regelmatig angstaanvallen. Momenten dat ik er een einde aan wil maken. Ik doe het echter niet, omdat ik weet dat ik dan mensen kwetst en dat wil ik niet. Ik leer nu langzaam het doemdenken te doorbreken of te stoppen voor het begint en meer mijn ding te doen. Schijt aan de anderen, zeg maar. Ik ben er nog lang niet, maar ik ben iig op de juiste weg. Ik zal wel nooit overlopen van zelfvertrouwen, maar klein krijgen ze mij niet meer…..

——————————————————————————————————————-

Dit verhaal is van een jongen Djimmy Bakkum (12 jaar.)

Vier jaar geleden verhuisden we naar DenHelder en werd ik op een bassisschool gezet. (de windwijzer den helder) Een week ging het goed maar toen begonnen ze me te pesten en werden er elastiekjes naar me hoofd geschoten enz. In groep 5 sloegen ze me elke keer in elkaar of duwden me in de prikkelbosjes. En er werd met boomstammen op en tegen me aan geslagen. Daar hield ik alleen maar veel blauwe plekken, gekneusde ribben of schrammen aan over. Dat ging het hele jaar door, en als ik dan naar de meester of juf ging werd er niks aan gedaan. In groep zes werd het steeds erger,vooral in de pauze. Dan rennen ze de hele tijd achter me aan en gooiden met stukken steen.

En reden me aan of zette me met een klein stukje touw vast aan de boom. En toen werd er ook niks gedaan In groep 7 deden ze dreig-briefjes in me laatjes. En daar in stonden erge teksten over me familie in. En rest van allen vorige jaren werden toen weer uitgehaald. Mijn ouders hebben ook vaak met de meester en juf gepraat maar die deden niks. Ook waren er wat familie problemen en toen ik vroeg of de meester het niet wou door vertellen. Deed hij het toch en toen begonnen ze weer daarmee te pesten. In groep 8 deden ze wat ze niet laten konden en ik werd met messen bedreigt.

Dat werd alleen maar erger. En vlak voor de herfst vakantie sloegen ze me een zware hersenschudding toen is er aangifte gedaan bij politie en moest daar een aantal keren heen. Ook toen werd die gene die mij elke dag peste het handje boven het hoofd gehouden door de meester. En toen moest ik weer een dag naar school maar iedereeen was in groepjes aan het werk en ik zat alleen te werken. Na een opmerking van me meester: hou hem maar thuis tot na de pasen zo kan ik hem toch niet gebruiken, toen heeft me moeder me op een andere school gezet en daar gaat het veel beter goed. En ik heb veel vrienden Ook hebben ze me beschuldigt van bedreiging naar me meester, op het msn en brachten ze de verkeerde papieren naar me nieuwe school de konining juliana school.

——————————————————————————————————————–

Dit verhaal kreeg ik van een jongen Daniel:

Mijn verhaal begint in de brugklas, waar ik meteen de jongste was van de klas (ik was 11). Over alles hadden de pester een opmerking: m’n schooltas, m’n lengte, m’n leeftijd, m’n mobieltje, m’n agenda, over alles eigenlijk.

Daarbij kreeg ik regelmatig scheldwoorden naar m’n hoofd toe geworpen, en ook m’n spullen waren niet veilig voor ze. Over de jaren heen heb ik aan een aantal assertiviteitscursussen meegedaan, maar zonder resultaat. Steeds als ik iets wat ik had geleerd wou toepassen, lukte dat niet. Ik voelde me dan ook een complete loser. Op een gegeven moment zag ik het niet meer zitten, ik wenstte steeds dat ik dood was, en ik heb dan ook diverse keren geprobeerd mezelf van het leven te beroven. Ik wil dan ook iedereen die dit leest en diep in de put zit zeggen dat er ECHT een weg uit is.

Ik ben nu ziek thuis, want ongeveer 3 weken geleden ging het op school helemaal mis. Ze hadden m’n tas in de wc gestopt, en stonden door te spoelen. Toen ben ik naar huis gegaan en sindsdien ben ik niet meer op school geweest. Ik ben nu ook onder behandeling van een psycholoog, en dit naar aanleiding van die zelfmoordplannen.

De psycholoog heeft me nu doorgestuurd naar een psychiater, omdat er waarschijnlijk iets in m’n hoofd zo losgeslagen is, dat ik er niet goed door kan functioneren. Gelukkig heb ik nu goede medicijnen, en alles gaat al een stuk beter met me. Ik zit er nog wel een beetje tegenop om weer naar school te gaan (al is het maar om voor de show een paar toetsen te maken), maar ik ben er zeker van dat alles weer goed gaat komen. Sterker nog: ik kreeg net een mailtje van een pester die vroeg hoe het met me ging, en wanneer ik weer op school zou komen. Dan gaat het toch de kant op die ik wil. Groetjes, Daniël

——————————————————————————————————————–

Verhaal van een meisje Mandy Verkerk: H

ey Hey, Pesten is heel zielig. Ik ben nu 16 jaar en ik ben in maart door een meisje wat mij peste in elkaar geschopt. Aangifte volgde maar er kwam geen straf voor haar uit. Terwijl ze nog in haar proeftijd zat( heb vaker aangifte gedaan). Bij mij is het pesten nu opgehouden maar het zal altijd een plekje blijven hebben.

Je voelt je toch op een bepaalde manier zwak en zodra mensen, dat zien pakken ze je op je zwakke plek. Bij mij was dat m’n uiterlijk. Ik zag er uit zoals ik wilde ik droeg bloesjes etc, en ze vonden me een kakker en verwend enzo terwijl het niet eens zo is !! Ik heb net als jij ook een soort van training gedaan in groepsverband. Het heet kanjer training het heeft mij wel geholpen ik kon namelijk niet eens in de spiegel kijken en zeggen: ‘het is goed dat ik er ben’. En dat is best wel erg vind ik zelf, nu ik er op terug kijk. Gelukkig ben ik nu wie ik wil zijn ! En ik ben eindelijk gelukkig. Mensen die mij gepest hebben herkennen me niet meer dat is wel gek. Groetjes mandy.

——————————————————————————————————————–

Verhaal van een jongen 17 jaar.

En word al 13 jaar gepest. Vanaf groep 1 tot aan nu.

Ik heb een hazelip maar dat is niet de hoofdoorzaak geweest tot het pesten. Dat kwam veel later pas.

Mijn verhaal vind plaats vlak voor ik verhuisde van mijn oude woonplaats in Arnhem. Ik had daar een vriend die wat ik me nog herinner een ziekte had en zijn ogen waren erg slecht en zou blind worden. (niet zeker) Jurian is zijn naam geloof ik. Toen ik moest verhuizen was omdat ik al in Arnhem gepest werd. Ik ging met de bus naar school en wanneer ik terug kwam met mijn broer was het een grote risico.

We moesten uitkijken voor de grote jongens. Die gooiden altijd strijkers naar ons. Het hele jaar door. Zo is ook mijn vuurwerkangst ontstaan. Nadat ik verhuisde behield ik wel contact met Jurian. Maar dat was voor korte duur. Ik kwam in oktober in groep 2 van de basisschool. Ik had er geen vrienden maar Nick, al 12 jaar een zeer goede vriend van me, kwam naar mij toe en hij vroeg of we samen konden spelen die middag.

Ik was verbaasd, maar ik accepteerde het. Sindsdien zijn we erg goede vrienden geworden. Maarja aan het begin was het maar magertjes die vriendschap. Want als wij gingen knutselen, wat ik niet kon. Zei de juf dat er moest worden opgeruimd. Vervolgens zei Danny (ik weet zijn naam nog na al die jaren) Nee dat hoef je niet te doen, laat marin het maar doen.

Als een meisje me wou helpen, dan zei hij dat het niet nodig was. Dus ik altijd de lijnpotjes terugzetten. In groep 3 werd het anders. Er kwamen kinderen in de klas die ik nooit eerder had gezien. Waaronder ook Jochem, een vriend die mij verraden heeft. Hij en ik waren ook best goede vrienden. Maar hij bleef zitten in groep 3. In datzelfde In groep 4 kreeg ik ook Erik als vriend erbij. Maar daardoor raakte ik Nick kwijt.

Maarja, hij was best populair en stoer in de klas. En ik niet. Ik speelde dan in de pauzes altijd alleen en probeerde wat te verzinnen om me bezig te houden. Omdat ik zo’n stille jongen was, waren de gymlessen ook niet veel aan. Niemand die mij uitkoos. Omdat ik waarschijnlijk toch slecht was. Ik was dan altijd als laatste. Of het duurde te lang en werd verplicht ingedeeld. Ik vond alle gymlessen saai. Ik kon toch niks, en liet het ook blijken.

Ik had er geen interesse in. Ik deed wel mee, maar met maatjes. Totdat ik er genoeg van had nooit de bal te krijgen. Als ik hem had dan was ik zeer verbaasd. En als ik hem dan misgooide dan schelden ze allemaal van: sukkel gooi eens goed! Soms barste ik in tranen uit. Omdat ik het toch nooit goed deed voor hun. De gymlessen werden met de jaren saaier. tijdens trefbal moest ik aan de kant ballen gooien naar tegenstanders. Maar niet dat ik wat kreeg. Toen ging ik op de grond zitten of liggen. Niemand die het opviel. Of ze werden chagerijnig dat ik niet goed mee deed. In groep 6 – 8 begonnen de jongens en meisjes te puberen en ondeugend te doen ofzo.

Dan zeiden de meisjes: Marin ben jij op Kim? Mijn antwoord was natuurlijk nee. Oh wie vind je dan het liefste meisje van de klas? Ik zei daarop dat ik alle meisjes even aardig vond en geen aardiger dan de ander. Wie vind je dan aardig? Nou ik noemde een paar meisjes op. En toen maakte ze ervan dat ik op 1 van hen was. En de hele school moest het horen. Tot grote frustrering van me. Die aandacht was irritant. Want normaal bemoeiden ze nooit met me. Toen ik naar de brugklas ging was het vaarwel met mijn leuke basisschoolleven.

Want ik zat bij 1 oud klas genootje in de klas. Ik had afgesproken naast hem te zitten. Maar hij was vlot gebekt en ik erg verlegen. Eerst praatten we wel wat met elkaar maar later niet meer. En hij ging ergens anders zitten en ik zat helemaal alleen. Ze zeurden waarom ik nooit met iemand praatte. Ik zei daarop simpel: Ik heb geen zin om wat te vertellen. Je moet begrijpen dat ik een soort van ‘nerd’ ben ik game redelijk veel.

Al vanaf mijn 5e. Dus de dingen die ik deed interesseerden ze toch niet. Daan en barry begonnen me al te pesten omdat ik half onwetend aan het schommelen was door de gang. En ze zeiden de hele tijd pinguin tegen me. Best vervelend. In mijn klas begon het al met Marin is lelijk en stom. Omdat ik nooit wat zei en mijn uiterlijk mij niks kon schelen. Daan en Barry maakte trekten toen altijd hun lip omhoog als ik ze toevallig aankeek. Ik vond het genant en snapte er niks van. Ik had maar een heel milescuul klein openingetje in mijn bovenlip gehad.

En het is alleen maar een litteken. Waarom deden ze dat dan? Ik was in de 1e ook erg klein en het mikpunt. Mensen kochten een bekertje met drinken. Dronken het bijna leeg en scheurde het in mijn gezicht open. Ze probeerden me zo’n 10x per dag te tackelen. Maar ik ben nog nooit erdoor gevallen. Ik heb een goed evenwichtsbalans. Waarschijnlijk op getrained op de basisschool waar ik bovenop klimrekken van 2,5 meter heen loopte.

Ik had daar geen vrienden meer. Want Jochem had geen contact met mij of nauwelijks. En nick ook niet. En Erik had nieuwe vrienden en hij interesseerde zich meer in mijn broer dan mij. En zo verloor ik Erik. En Nick zou ik ook bijna hebben verloren, als ik niet de telefoon pakte en met hem afsprak om te spelen bij hem. Sindsdien zijn we niet meer gescheiden. Vanwege mijn slechte cijfers op de HAVO moest ik blijven zitten. Ik bleef zitten op de brugklas HAVO. Daar werd ik ook gepest. In het zwembad werd het erg. Ik zag dat iedereen plezier had en de meisjes tegen de jongens met luchtballen. Ik dacht toen: Waarom ook niet. Ik gooide een bal tegen een meisje aan.

En al gauw had ik de hele klas tegen me. De ene bal na de andere werd er op mij gegooid. Als ik achterom keek kreeg ik hem voor me. En zo ging het de heletijd door. Ik was boos, kwaad en gefrustreerd. Ik vond haar nog wel zo aardig. Ze had pesters weggejaagd van me aan het begin van het schooljaar. Na dat incident is ze wel aardig gebleven voor me. Ze zei: Marin wij gaan later trouwen. Elke dag weer. Marin wil je met me trouwen? Ik zei: Ja ik weet het niet, is nog wel een beetje vroeg. Toen had ik hele mooie cijfers dat jaar. Ik kon naar HAVO 2! Althans, dat dacht ik.

Mijn mentor zei dat ik naar het VMBO 2 moest omdat ik niet goed kon samenwerken. In de 2e werd het een dilemma. Ik kon wel goed met jochem opschieten toen dus wou ik bij hem in de klas. Maar daar begon alle ellende. Jochem die deed anders. Hij was erg agressief tegen zijn nieuwe vriend Stefan. Hij sloot me telkens buiten. En zei: wat doe jij hier? moet jij niet in dat hoekje bij de lockers zitten? Het deed me pijn. Hij en Stefan waren erg agressief. Al gauw werd ik bij hun acties betrokken. We gedraagden ons heel stom en gek en we vechten altijd. De school kende ons. Wij heten de “hazelip gang”. Zelfs hijwerd gemeen en begon me te pesten. Het ergste was dat hij al mijn zwakke plekken kende en me erop kwetsde. Ik ben in dat jaar 3x in huilen uitgebarst. Doordat het me teveel werd. Hij zei dat ik niet kon tekenen terwijl ik het leuk vond om manga te tekenen. Ik had dat jaar tekenen met een 5 afgesloten.

Maar sinds het 1e jaar zeiden ze allemaal: Houd je hazelip. De complete school. En telkens geneerde ik me erdoor. Jochem vond me een stinkerd, en hij zei wel 8x per dag hoe lelijk ik wel niet was. Ik werd ontzettend onzeker over mijn uiterlijk. Dat jaar heb ik ook erg leren vechten tegen mijn verlegenheid. Ted en de klas deden net alsof ik niet kon praten. Omdat ik een beugel had en sliste. Gingen ze me nadoen. En hij zei dat ik en jochem hijgden in zijn nek. Maar Jochem deed het en gaf mij de schuld. Ook leraren gaven mij de schuld voor zijn daden.

Hij heeft me dat jaar erg veel gepest en me het leven zuur gemaakt. Maar stefan daarintegen, leerde zich verzetten tegen Jochem en niet meelopen met hem. En kreeg meer inzicht. Zo ben ik vrienden met hem geworden en werd Jochem een half vriend. Zo beschouwde ik hem altijd. Hij was wel aardig, maar alleen als hij er zin in had. Hij kwam weinig langs. Maar op een gegeven moment ging hij zich raar vertonen. Hij had rare vrienden die ik niet zag zitten. Hij kwam onverwachts langs en ging in mijn kamer zitten als ik aan het eten was. Zo heeft hij (nog geen bewijs voor gevonden) mijn geld gestolen. Het werd nog erger tussen hem en mij. Op zomerkamp peste hij mij ook al. In de 3e leerjaar werd het beter. Ik zat met 25 meisjes en 2 andere jongens en stefan in 1 klas. En ik werd niet gepest binnen de klas.

Maar op werkweek in de ardennen werd het menens. Er was op een laatste avond een party ofzo. Ik hou niet van feestjes en ik drink geen alcohol. Simpelweg omdat ik alcohol een eng hersenmanipulerend spul vind. (heb wel meer argumenten maar die doen nu niet aan de orde) Stefan en Jochem wisten dat ik geen bier dronk. En ze gingen me pesten. overal waar ik liep waren jongeren met bier en iedereen ging aan mij hangen en zeuren of ik bier voor ze wou halen aangezien 2 blikjes de limiet was. Ook probeerden ze me te laten drinken. ik wees het af maar ze bleven doorgaan.

Toen werd ik pissig en sloeg het blikje uit hun handen. Ik was bang, bang voor al die enge mensen die zich als zombies gedroegen. Je mocht niet naar boven maar ik deed het toch. Ik heb me toen een halfuur op de wc opgesloten. Totdat de leiding kwam. Die zomervakantie gingen we weer op kamp. Maar Jochem negeerde me constant. en als hij wat zei was het wel iets afkrakends over mij. Het schooljaar begon en hij zei niks tegen me. Alleen tegen Stefan. Het vierde jaar zat ik ook weer bij Stefan in de klas. Ik werd niet gepest binnen de klas. Alleen buitensklas.

Ze zeiden hey hazelip etc. tegen me. Of mooie tas! Waar heb je die gekocht? (sarcasme) In het 3e en 4e jaar ben ik ook veel gepest door iemand die me al 10 jaar dwars zit. Hij scheld me telkens uit. Hij heeft cola over me heengespoten als ik uit school kwam. Hij gooide zijn skateboard naar me toe. Hij gooide oud papier voor mijn fiets en hij gooide planten over me. Zo is dat het hele jaar doorgegaan.

Ik heb nu mijn examens gehaald en ik ga de havo in een andere stad proberen. Ik heb nog geen idee of ze me nog zullen pesten maar ik zeg het maar zo. Hoe erg je ook gepest word. Doe de dingen die je leuk vind. Ook al heb je weinig vrienden zoals ik. doe samen leuke dingen. En denk niet aan zelfmoord. Zo denk ik ook niet. En ik word al 13 jaar gepest. Always look at the bright side.

anoniem

——————————————————————————————————————–